تقویم ایران مملو از نام بزرگ مردان و مفاخری است که هر یک به تنهایی ، تمدن و فرهنگ این مرز و بوم را به تجسم رسانده و در رفتار، کردار و آثار خود، غنای گنجینه‌ی ادب و هنر را به نمایش گذاشته‌اند.
در این بین نام و آوازه شاعرانی چون سعدی، که قند زبان پارسی را در اشعار بی‌مانند خود به کام جهانیان شیرین کرده‌اند، درخشش بی‌بدیلی دارد؛ از همین روست که اول اردیبهشت در تقویم ایران به عنوان سالروز بزرگداشت او و اندیشه نابش، نامگذاری شده است.
سعدی؛ نه فقط شاعر، بلکه نویسنده و حکیم نامدار قرن هفتم هجری بود که به درستی عنوان «شیخ اجل» و «استاد سخن» را از آن خود کرده چرا که در تفکر و اندیشه خود نیک‌نامی را به منصه ظهور رسانده و در بیتی از قصیده‌اش نیز اینگونه اشاره داشته که:نام نیکو گر بماند ز آدمی، به کزو ماند سرای زرنگار ...
بی‌تردید شیخ مصلح الدین سعدی بزرگترین شاعر پس از فردوسی است که دریای پرتلاطم ادب فارسی را به ساحل امن سکون رسانید تا امروز اشعارش نقل هر محفل باشد و اندیشه نابش، منشأ تفکراتی نو و پویا.
یکم اردیبهشت ماه سالروز بزرگداشت این شاعر نامی خجسته باد.
